Skip to content

Doe mij maar een column!

Als journalist praat ik met anderen en schrijf ik over anderen. Over levens die ik niet heb, over gevoelens die ik niet ken, of soms wel.. over carrières die ik niet gehad heb, liefdes die ik niet gekust heb… Maar… opeens werd ik gevraagd voor een eigen column in een meer dan 120 pagina tellend magazine. Stel je voor… 500 woorden waarin ik, mijn leven, mijn woorden, mijn zienswijze helemaal centraal staan.
En zo lees je mij in iedere editie van Carolien Magazine.
Deze column is onlangs gepubliceerd, over mijn roerige datingleven! Relax, de volgende is al in de maak en is stukken rustiger 😉

Me Jane, You Tarzan

Het eerste kwartaal van 2019 gaat de boeken in als ‘krankzinnig’. Ik leverde bijdragen aan drie magazines, lanceerde een online programma, schreef de laatste hoofdstukken van mijn roman, schilderde een kinderkamer wit en intussen, pakte mijn inmiddels ex-man zijn spullen bij elkaar en was onze breuk een feit.
Iedereen om me heen vond dat ik meer tijd moest nemen om te rouwen, om in een vaal joggingpak en met rood betraande ogen en een schrale neus mijn verhaal te doen tegen iedereen die het maar horen wilde. Tja, een jammerende, verlaten vrouw is voor veel mensen makkelijker om mee te dealen dan een opgeluchte. Ik voelde niks voor die stereotype reactie en organiseerde wijnavonden voor vriendinnen. Er moest meer gedanst worden, gelachen, meer muziek, meer geflirt. Dat laatste was en is nog wel een dingetje. Waar tref je een geschikt iemand?
In maart had ik toch een date, met ene Bart. Op de app was- ie leuk. We spraken af op Amsterdam Centraal, waar ik hem zou herkennen aan het AED- apparaat; je weet wel zo’n hart-start, die hij zou meebrengen voor het geval de vonk acuut zou overslaan. Hahaha. O, heb ik al gezegd dat ik van zelfverzekerde mannen houd die me aan het lachen maken? Het leek allemaal veelbelovend, totdat hij twee uur voor tijd een berichtje stuurde met de vraag: ‘Zal ik me wel of niet scheren? Wat vind jij leuker?’ Ik kreeg een regelrechte wegtrekker. Prima dat je scheer-of kledingadvies nodig hebt, maar toch niet van mij? Uit goed fatsoen heb nog wel koffie met hem gedronken. Er was geen klik en voor de stoppels op zijn kin had ik weinig oog.
Date nummer twee ontmoette ik bij strandtent De Zeemeeuw. Een mooie dag, we konden buiten op het terras zitten. Een lange man, welbespraakt, pianovingers en donkere krullen. Er was één dingetje. Na een half uur had ik hem nog niet één keer zien lachen. Ai, zouden het de zenuwen zijn?
Op het moment dat ik dat dacht, hoorde ik in de lucht het gekrijs van een meeuw. Een meeuwenflats vloog rakelings langs de wang van mijn kersverse date, zó zijn koffie in waardoor zijn espresso met een klein plonsje in een café au lait veranderde. Ik piste zowat in mijn corrigerende panty, maar hij vertrok geen spier. Hij bleef maar met een servet langs zijn wang gaan, boende met een gepijnigd gezicht over een vlek die er helemaal niet zat. Er kon werkelijk geen lachje vanaf. Ergens in mijn achterhoofd klonk Anouk. ‘Are you tough enough to be my man?’ Nee, niet dus. Als je je al uit het veld laat slaan door een vogel dan krijg je het wel heel zwaar met mij, en ik met jou.
En zo kan ik nog het een en ander vertellen over mannen die bij mij wilden uithuilen en tijdens ons eerste drankje compleet leegliepen. Een waterval of eerder nog een diarree aan problemen, schulden, exen, ex-schoonmoeders, allergieën; het kwam allemaal aan bod. Wat is dat toch?
Weet je wat ik wil? Ik wil onvervalste chemie. Me Jane, You Tarzan. Dat we ons eerst van onze meest aantrekkelijke kant laten zien; samen lachen, elkaar ijs voeren, complimenten geven… En dat we daarna steamy seks hebben, van dat soort dingen.
En ja, ik weet het. We hebben allemaal onze hang-ups en onzekerheden. Maar laten we in ieder geval eerst plezier hebben en elkaar bewonderen, voordat alle apen uit de mouwen worden losgelaten. Want ik wil het sprookje en niet de bullshit!

Laat een reactie achter