Persoonlijke anekdotes in een business boek?

Deze week heb ik met drie schrijvers in spe aan tafel gezeten. Alle drie hebben ze als doel dit jaar een boek te schrijven dat over hun business gaat en behoorlijk veel theorie bevat. ‘Is het eigenlijk de bedoeling dat ik ook iets persoonlijks in dit boek vertel?’ Die vraag werd me drie keer gesteld. En drie keer zei ik volmondig JAAA!

Een boek vol feiten en cijfers kan namelijk behoorlijk saai zijn. Wil je dit boek als middel gaan gebruiken om eventueel lezingen te geven, mensen naar je praktijk te krijgen of de lezer kennis te laten maken met de mens achter de methodiek, dan is het zeker raadzaam om het verhaal een persoonlijk tintje te geven. Maar er is nog iets… door levendige voorbeelden te gebruiken blijft taaie kost ook veel beter hangen!

Moeten die verweven ‘persoonlijke verhalen’ in chronologische volgorde lopen?
Liever niet, wat mij betreft. Ik heb laatst een boek uit de categorie zelfhulp gelezen dat zowel theorie als fragmenten uit het leven van de auteur bevatte. Ik moet zeggen dat ik het saai vond dat al die levensgebeurtenissen keurig in de pas – op een tijdlijn van 0 tot nu – liepen. Ik zou er juist voor kiezen om gebeurtenissen, situaties of scènes uit je leven te pikken die perfect aansluiten bij de theorie die je in dat specifieke hoofdstuk wilt overbrengen. Kortom, zoek de juiste scène bij het juiste theoretische stuk. En laat je lezer direct middenin dit fragment stappen, alsof je halverwege een film instapt, maar dan wel meteen in het meest spraakmakende fragment.

Snapt mijn lezer het dan nog wel?
Chronologisch is inderdaad altijd makkelijker te ‘verteren’ dan sprongen in tijd of plaats. Dit los je op door de lezer snel te laten weten ‘waar’ hij zich bevindt. Waar in de zin van tijd EN plaats. Dan blijft het duidelijk.

Voorbeelden:
*Ik moet een jaar of acht zijn geweest toen ik besloot nooit meer naar school te gaan. (De lezer begrijpt wel dat je thuis bleef en het om je basisschoolperiode gaat.)
*Zo kan ik me nog herinneren dat ik een jaar geleden een lezing gaf in de openbare bibliotheek en er na afloop een vrouw in tranen naar me toekwam, en zei:
*Dit voorval deed me denken aan de winter van ‘85 waarin de 13de Elftstedentocht gereden werd en wij met de hele klas bij de juf thuis voor de tv zaten.

Hoe kun je het de lezer het nog beter laten beleven?
Neem de lezer dan nog eens extra mee in een bepaalde tijd/sfeer; bijvoorbeeld door iets te benoemen wat echt van toen was. Denk aan een gadget die iedereen in die tijd had of graag wilde, een item dat in de mode was (beenwarmers in fluoriserende kleuren) of een artiest die helemaal hip was. Gewoon een paar veelzeggende details.

Alleen je eigen verhaal?
Nee, wij mensen dragen niet alleen onze eigen verhalen, maar ook de grappen of anekdotes van anderen met ons mee. Misschien wel een verhaal van je ouders of kinderen. En ok bepaalde boeken/films of documentaires die een onuitwisbare indruk op je gemaakt hebben, zijn goed bruikbaar. Dat allemaal in één boek? Bedenk eerst goed welke boodschap je wilt uitdragen. Dat maakt het kiezen van persoonlijke noten makkelijker. Versterkt of verduidelijkt dit dit mijn boek? Zo ja…. schrijven maar!

Scroll naar top